Ata və oğul

Evləndiyindən bəri evində qalan atası üzündən yoldaşıyla davamlı mübahisə edirdi.Yoldaşı atasını istəmir və onun evdə bir çoxluq olduğunu düşünürdü. Mübahisə bəzən inanılmaz ölçülərə çatırdı. Yenə belə bir mübahisə anında yoldaşı, bütün bağları qopardı və “Ya mən gedərəm, ya da atan bu evdə qalmayacaq” deyərək rest çəkdi… Yoldaşını itirməyi gözə ala bilməzdi.

Atası üzündən çıxan mübahisə xaricində xoşbəxt bir yuvası, sevdiyi və özünü sevən bir yoldaşı və birdə uşaqları vardı. Yoldaşı üçün çox mübarizə etmişdi evliliyi əsnasında ailəsini razı salmaq üçün çox məşğul olmuş və çox problemlərlə qarşılaşmışdı. Hələ onu ölərcəsinə sevirdi.

Çarəsizlik içində nə edəcəyini düşündü və özüncə bir həll yolu tapdı. İllər əvvəl ovçuluq marağı üzündən özü üçün etdirdiyi daxma tipi dağ evinə aparacaqdı atasını. Həftədə bir uğrayacaq və ehtiyacı nəysə qarşılayacaq, beləliklə yoldaşıyla da bu cür problemlər yaşamayacaqdı.

Atasına lazım olacaq bütün vəsaitləri hazırladıqdan sonra yatalaq atasını yatağından qaldırdı və qucaqladığı kimi avtomobilə atdı. Atanın oğlu “Ata məndə səninlə gəlmək istəyirəm” deyə israr edincə onu da avtomobilə götürdü və birlikdə yola qoyuldular.

Qışın tam ortaları idi və qorxunc bir soyuq vardı. Qar üzündən yolu çətin seçirdilər.Balaca uşaq davamlı atasına “Ata hara gedirik ?” deyə soruşur amma cavab ala bilmirdi. Kənar yandan; hara aparıldığını anlayan yaşlı adamsa gizli gizli gözyaşı tökür oğulu və nəvəsinə bildirməməyə çalışırdı.

Saatlar sürən çətinlikli səfərdən sonra dağ evinə çatdılar. Çoxdur bura gəlməmişdi. Koma tipindəki dağ evi artıq çürüməyə üz tutmuş, tavan axırdı. Komanın bir küncünü təmizlədi hazırladı və avtomobildən yükləndiyi yatağı oraya etina ilə sərdi. Sonra digər vəsaitləri daşıdı ən son da atasını kürəyinə alaraq yatağa yerləşdirdi.

Komanın içində fırtına vardı sanki. Çarəsizlik içində atasını izlədi. Daha indidən üşüməyə başlamışdı. Sabah yenə gəlir bir yorğan və bir neçə ədyal gətirərəm deyə düşündü.

Elə kədərlinidi ki, dünya başına çökür kimi idi. O, bu duyğular içindəykən atası, ürəyinə bıçaq batmış kimi idi. İllərcə əmək verdiyi oğulu tərəfindən bir komaya tərk edilirdi. Qüruru incimişdi, içi yanırdı amma bildirməməyə çalışırdı. Kiçik uşaq isə olanlara heç bir məna verə bilmirdi. Mənasızca amma babasından ayrılacaq olmanın vermiş olduğu kədərlə yalnız seyr edirdi.

Artıq getmə zamanı idi. Atasının yatağına əyildi, yanaqlarını və əllərini dəfələrlə öpdü. Məni bağışla deyər kimi sarıldı, iylədi. Artıq ikisi də özünə hakim ola bilmir və hıçqıra hıçqıra ağlayırdı. Buna məcburam deyər kimi baxdı atasının üzünə və uşaqının əlini tutub sürətlə komanı tərk etdi. Avtomobilə mindilər.

Uşaq yola çıxdıqlarında ağlamaya başladı, niyə/səbəb babamı o soyuq yerdə buraxdın deyə. Verəcək heç bir cavab tapa bilmirdi, anan belə istəyir deyə bilmirdi.

Uşaq: “Ata, sən yaşlandığında mən də səni buramı gətirəcəyəm?” deyə soruşduqda dünyası başına yıxıldı. O problemin yönəldilməsiylə birlikdə dəlilər kimi geri çevirdi avtomobili. Komaya çatdığında “Məni bağışla ata.” deyərək atasının boyuna sarıldı. Ata oğul möhkəm-möhkəm sarılmış uşaqlar kimi hıçqıra hıçqıra ağlayırdılar.

Oğulu: “Ata məni bağışla! Sənə bu rəftarı etdiyim üçün məni bağışla!” deyə səhvini müəyyən edirdi. ..Atası oğulunun bu sözlərinə ən mənalı cavabı verirdi. ..”Geri gələcəyini bilirdim balam. Mən atamı dağ başına atmadım ki, sən məni atasan… Məni bu dağda buraxa bilməyəcəyini bilirdim.

Bu hekayə sizə nə dərəcədə təsir etdi?
Siz indiyə qədər valideynlərinizlə sərt danışıb sonra peşman olmusunuz?

Best my life

Şərhlər:

  1. VeFaSiz_Giz dedi ki:

    spasibo mas

  2. meymunka dedi ki:

    vooooox maraqli bir hekayedir bir anliq dusundum herdan mama hirslenen de neyese gore ozumden tez cixiram,bilmeden ki belke gelecekde men de ushaqlarimin buraxsigi sehvlere hirslenecam balacamin da mene sert cavab vermesini hec istemezdim……bu hekayede ki o arvad isa ne bilim …ne demek olar ayib olsun!!!