UÇURUM KƏNARINDAKI ÇİÇƏK

Heyat yoldasim bir mühəndis idi. Onunla sakit təbiətini sevdiyim üçün evlənmişdim. Bu sakit/sakin adamın sinəsinə başımı qoymaq içimi necə də istilədərdi. Gəl gör ki iki il nişanlılıq və beş il evlilikdən sonra bu sakinlik məni yormağa başlamışdı…
Bərabər/yoldaşımın -bir zamanlar çox sevdiyim- bu xüsusiyyəti artıq məni narahat edirdi.
İş əlaqəyə gəlincə olduqca içli, hətta həddindən artıq həssas bir qadınım.
Romantik anlara, kiçik bir uşağın şəkərə düşkünlüyü kimi can atıram.
Halbuki ərimin sakinliyi, başqa bir deyişlə laqeydliyi, evliliyimizə
romantizm qatmaması məni eşqdən al/götürmüş, uzaqlaşdırmışdı…
Sonunda qərarımı ona da açıqladım: Boşanmaq istəyirdim. Qarışıqlıqdan
gözləri açılaraq “niyə?” deyə soruşdu.
“Həqiqətən müəyyən bir səbəbi yox” dedim, “yalnız yoruldum.”
Bütün gecə ağızını bıçaq açmadı. Düşünürdü.
Bu halı isə xəyal qırıqlığımı daha da artırmaqdan başqa bir işə yaramırdı:
İşdə, çətinliyini çölə vurmaqdan belə aciz bir adamla evliydim. Ondan nə gözləyə bilərdim ki!
Sonunda soruşdu: “Səni daşındırmaq üçün nə edə bilərəm?”
Demək ki söylədikləri doğru idi: İnsanların mizacı əsla dəyişdirilə bilmirdi.
Son inanc qırıntılarım da itmişdi.
“İşdə məsələ tam da bu” dedim. “Problemin cavabını özün tapıb ürəyimi razısalma
edə bilsən qərarımdan imtina edə bilərəm.”
“Deyək dağın təpəsində bir uçurum kənarında bir çiçək var. O çiçəyi mənim üçün qoparmaq, düşüb bədəninin bütün sümüklərinin qırılmasına, hətta ölümünə düşəcək. Bunu mənim üçün edərsənmi?”
Üzümü diqqətlə araşdırdı və “Sənə bunun cavabını sabah verəcəyəm” dedi.
Bu cavablandır son ümidim də yox olmuşdu.
Ertəsi səhər oyandığımda evdə yox idi.
Boş bir süd şüşəsini mətbəx masasının üzərinə qoymuş, altına da bir qeyd
buraxmışdı.
“Sevgilim,” deyə başlayırdı;
“O çiçəyi sənin üçün qoparmazdım.”
Ürəyim yenə qırılmışdı. Oxumağa davam etdim…
“Çünki hər vaxt etdiyin kimi kompüterin altını/qızılı üstünə gətirib çökdürdükdən sonra monitorun qarşısında ağladığında, onu təkrar düzəldə bilməm üçün əllərimə ehtiyacım var…
Açarları hər vaxt evdə unutduğunu bildiyimdən, səndən əvvəl evə
vara bilməm üzrə qaçmam lazım olduğundan qıçlarıma ehtiyacım var…
Avtomobili istifadə etməni çox sevdiyin halda şəhərdə hamı/həmişə yolu itirdiyindən,
yolu göstərə bilməm üçün müşahidə edərəmə ehtiyacım var…
Sadiq yoldaşının hər aykı ziyarətində səbəb olduğu, qarınındakı krampları rahatlaşdıra bilməm üçün ovuclarıma ehtiyacım var…
Evdə oturmağı sevdiyindən, içə qapalılığını dağıt/paylamaq, can çətinliyi yüngülləşdirmək üzrə sənə zarafatlar edə bilməm, hekayələr izah edə bilməm üçün ağızıma ehtiyacım var…
Səhərdən axşama qədər kompüterə baxmaqdan gözlərinin pozulması qaçınılmaz olduğundan, yaşlandığımızda dırnaqlarını kisə bilməm, saçlarında -görülməsini istəmədiyin- ağ telləri ayırd edə bilməm, nərdivanlardan aşağı enərkən əlini tuta bilməm, çiçəklərin rənginin -gəncliyində sənin yüzünün rəngi kimi- olduğunu söyləyə bilməm üçün müşahidə edərəmə ehtiyacım var…
Amma səni məndən daha çox sevən biri varsa, bəli o uçuruma gedib, o çiçəyi
sənin üçün qopararam bir dənəm…”
Baxdım, məktubdakı yazının mürəkkəbləri bəzən dağılırdı. Gözyaşlarım məktuba düşürdü.
“Məktubu oxudunsa və ürəyin razısalma oldusa luften qapını aç canım. Çox sevdiyin susamlı çörək və təzə südlə qapıda gözləyirəm…”
Qaçaraq qapını açdım. Narahat bir yüzlə və əllərində möhkəmcə tutduğu susamlı çörək və südlə qapının önündə idi.
Artıq çox yaxşı bilirdim: Məni ondan daha çox kimsə sevə bilməzdi. O çiçəyi uçurumun kənarında buraxmağa qərar verdim.

Best my life

Şərhlər:

  1. Angelocka dedi ki:

    Cox sagol canim cox maraqli hekaye idi tewekkurler opucuk