OLDUR MENI ANA 1 CI HISSESI

OLDUR MENI ANA 1 CI HISSESI

Bu danışacaqlarımı aşiq olduqlarını sanıb, daha gerçək aşan nə olduğunu belə bilməyənlərin daha diqqətli oxumasını istəyirəm. Ondan sonra yaşadıqları gerçək eşqmiş, yoxsa sadəcə bir xoşlanmamıymış qərar versinlər.


Ürəyimin heç tanımadığı duyğuları daha yeni yeni hiss etməyə başladığı dövrlər idi. Ətrafımda bir çox kişi və qız yoldaşlarım vardı. Amma bir qəribəlik vardı. Xoşbəxt deyildim sanki axtardığım başqa bir şey idi. Hər axşam evə gəlir otağıma çəkilər şəbəkələrdim. Nə olurdu mənə anlaya bilmirdim. Bir gün yenə yoldaşlarla bərabərdim. bərabərdim deyərkən necə bir birlik onlar bir yerə toplanıyar gülüb əylənərlərkən, mənsə bir kənara çəkilib içimdəki fırtınaları dinləyirdim. Hər zamanki kimi artıq yoldaşlarımda alışmışdı bu vəziyyətimə. Yanıma gəlib oturduğunu heç fərqinə varmamışım. Taki sanki çox dərinlərdən gələn bir “SALAM” səsini eşidənə qədər. “Salam” dedim məndə. “Niyə tək oturursan” dedi. “Bilmirəm” dedim. “Kimsə səni anlamır? Hətta özün belə özünü anlamırsan deyilmi dedi: Bəli dedim məndə buna görə yanına gəldim onsuz da” dedi: “Məndə eyni vəziyyətdəyəm, səni dostlarından ayrı dərin düşüncələrə dalmış görüncə, aha… mənim kimi biri daha dedim” və ilk dəfə onun üzünə baxdım o anda ürəyim dayandı. Sanki donub qalmışdım. Nə vaxt ayrıldıq evə necə gəldim bilmirəm. O gün davamlı onu düşündüm. Sanki axtardığım şey bu idi, hiss edə bilirdim bunu. O gündən sonra hər gün görüşməyə başladıq. Evləri iki məhəllə qədər uzaqda idi. Bizim məhəllədə qohumları vardı. İlk tanış olduğumuz gün onlara gəlmişlər. Beləcə aylar keçdi, artıq ailələrimizdə bilirdi. Ya mən onlara gedirdim, ya da o bizə gəlirdi. Yəni hər günümüzü birlikdə keçirirdik. Amma ikimizində anlaya bilmədiyi bir şeylər vardı. Bir-birimizi çox sevirdik. Görmədən edə bilmirdik. Dostluq deyildi bu. Çünki digər dostlarımızıda sevirdik. Bu çox fərqli bir şey idi. Kimsədən də soruşa bilmirdik. Necə soruşaq ki, biz belə bilmirdik nə olduğunu. Bu çox sıx duyğuların təsiriylə bəzən xoşbəxtlikdən buludlara qədər çıxırdıq, bəzəndə o kiçik ürəklərimizə sığdıra bilmədiyimiz və heç cür anlamadığımız hisslər dünyasında səbəbsiz yerə ağlayır gözyaşlarımızı bir-birimizə hədiyyə edirdik. Bəlkə sizə axmaq gələcək amma bir-birimizi ilk gördüyümüz günü demişdim. Ondan sonrakı ilk görüşməmizdə bir az danışdıqdan sonra bir ara göz-gözə gəlmişdik və daha nə olduğunu anlamadan ikimizdə səbəbsiz yerə birdən ağlamaya başlamışdıq. Həm də nə ağlama sanki heç bitməyəcək kimi idi göz yaşlarımız. Bax o gündən sonra bir daha bir-birimizin üzünə uzun müddət baxa bilmədik. Hətta çox vaxt kürəyimiz bir-birimizə dönük oturardıq. Bir görən olsa bizə gülərdi hər halda, amma əlimizdə deyildiyi baxa bilmirdik. Amma nə olursa olsun çox xoşbəxtdik. Artıq nə günəşin doğuşunu, nə çiçəklərin qoxusunu, nədə quşların eşq mahnılarının fərqindəydik. Biz bir-birimizdə itmişdik. Taki bir axşam bizim evin zəngi uzun-uzun çalana qədər. Qapını anam açdı. Gələn onun xalasının qızı idi. Anama bir şeylər söylədi. Anamda dərhal atamla bir şeylər danışıb, mənə də “sən evdən ayrılma biz dərhal gəlirik” deyərək tələ çıxışdılar. Məndə dərhal arxalarından çıxdım. Hava qararmış idi. Məni görməsinlər deyə onları uzaqdan izlədim. Bir az getdikdən sonra bizim evin bir az irəlisində bir market vardı. Orada bir izdiham gördüm. Oraya gedirdilər. Bir az daha yaxınlaşınca atam qaçmağa başladı. Yerdə yatan biri vardı. Məndə bir az daha yaxınlaşdım. Atam yerdə yatan adamı qucağına götürmüşdü. Bir neçə addım daha yaxınlaşdım və ürəyimə minlərlə ox birdən batdı. Sanki, yerdə yatan mənim mələyim idi, oda məni gördü. Əliylə mənə gəlmə deyə işarə etdi və mənə bir şeylər söyləmək üçün ağzını açdığında ağzından qan boşaldığını gördüm. Yanına getdim. O gözəl başını atamın qucağından öz qucağıma götürdüm. Yüngülcə gülümsədi və “bax dedi nə etmisən yeni köynəyinə” onun qanına bulanmış köynəyimi göstərərək, iki həftə əvvəl ad günümdə o almışdı və birdən başını qaranlıqda mənim seçə bilmədiyim qəzanın olduğu bir yerə çevirib “tüü… yaa dedi” nə demək istədiyini anlamamışdım. Başını təkrar çevirdiyimdə ölmüşdü. Ondan sonrasını xatırlamıram. Gözümü evdə açdım. orada huşumu itirmişəm. Məni həkimə aparmışlar sakitləşdirici filan vermişlər. Uzun müddət huşsuz halda yatmışam, özümə gələr gəlməz ağlamağa başladım. Kimsə müdaxilə etmədi. Həkim, “ağlarsa müdaxilə etməyin demiş”. Təkrar özümdən keçənə qədər ağlamışam. Ondan sonrakı günlərdə gözyaşım heç dayanmadı.

KENAN_M

Şərhlər:

  1. aznetin_gozeli dedi ki:

    tesekkurler.eser oxumagi cox cox sevirem artiq copy paste etdim, oxuyacam axsam serh yazcam mutleq.cox sgaol

  2. VERY_SHY dedi ki:

    coooooooox idi,ozumadim

  3. Suphenallah dedi ki:

    Kenan,super idi ardini sebrsizlikle gozleyecem Tewekkurler

  4. girl_from baki dedi ki:

    her vaxtiniz xeyir.cox gozeldi cox beyendim ellerinize sagliq.

  5. SuLiKo dedi ki:

    Xebere GOre Tewekkurler

  6. ASHKSIZ_PRENS dedi ki:
    bir muddet belke sevgiye aid her seyi yigisdiraq ?
    cry cry cry
  7. KENAN_M dedi ki:

    hele bunun 2ci ve 3 cu hissesi de var aaaaaaaa.onuda oxuyarsiz vaxtiniz olsa

  8. Badi_Seba dedi ki:

    supeeeer ellerine saglik…cooooooooox beyendim…

  9. Admin dedi ki:

    meymunka,
    Hmm cry(( sevgi deyile cehennem ezabidi…

  10. meymunka dedi ki:
    cry cry cry cry

    Ay Kenan bu nedir seher tezden piiisssss oldum!!!!Bu sevgi insanin bashina daha neler acmadi….